مادهٔ «حسس»

توضیح در ترجمهٔ سوره آل عمران ۱۵۲

وَلَقَدْ صَدَقَكُمُ ٱللَّهُ وَعْدَهُۥٓ إِذْ تَحُسُّونَهُم بِإِذْنِهِۦ ۖ حَتَّىٰٓ إِذَا فَشِلْتُمْ وَتَنَٰزَعْتُمْ فِى ٱلْأَمْرِ وَعَصَيْتُم مِّنۢ بَعْدِ مَآ أَرَىٰكُم مَّا تُحِبُّونَ ۚ مِنكُم مَّن يُرِيدُ ٱلدُّنْيَا وَمِنكُم مَّن يُرِيدُ ٱلْءَاخِرَةَ ۚ ثُمَّ صَرَفَكُمْ عَنْهُمْ لِيَبْتَلِيَكُمْ ۖ وَلَقَدْ عَفَا عَنكُمْ ۗ وَٱللَّهُ ذُو فَضْلٍ عَلَى ٱلْمُؤْمِنِينَ

و قطعاً خدا وعدهٔ خود را برای شما تحقق بخشید؛ آنگاه که به اذن او تار و مارشان می‌کردید؛ تا پس از اینکه آنچه را دوست داشتید به شما نشان داد، سست شدید و در کار با یکدیگر به کشمکش پرداختید و نافرمانی کردید. برخی از شما دنیا را می‌خواست و برخی خواهان سرای واپسین بود. سپس از آنان منصرفتان کرد تا شما را بیازماید و قطعاً از شما در گذشت؛ و خدا اهل افزون‌بخشی بر مؤمنان است.

مادهٔ «حسس» در اصل به‌معنی «احاطه و غلبه» است و وقتی دربارهٔ جنگ به‌کار رود، معنای «مغلوب ساختن با کشتار و شدت عمل» را می‌رساند که در فارسی به آن «تار و مار کردن» می‌گویند.