ترجمهٔ آیهٔ ۴ سورهٔ یسٓ

توضیح ترجمه

1. آوردن «که» و «است» برای آشکار شدن ارتباط با عبارت‌های قبلی است.
2. تعبیر «دارنده» که فارسی است تا حدودی مفهوم «مالک» را می‌رساند، ولی کاربرد و تناسبش به‌اندازهٔ خود مالک نیست.
3. اگر چه از نظر قواعد نحوی کلمهٔ «مالک» نمی‌تواند به «یوم» اضافه شود و در اینجا مضاف‌الیه مقدّری مانند «المُلک» یا «الأمر» وجود دارد، اما بهتر است معنای آن نیز در تقدیر بماند تا روان و کوتاه بودن عبارت حفظ شود.
4. بهترین معنی برای «دین» تعبیر «حساب و کتاب» است و در روایات اهل بیت (علیهم‌السلام) نیز «یوم الدین» به «روز حساب» تفسیر شده؛ یعنی روزی که حساب و کتاب داشتن هستی برای همگان آشکار خواهد شد. البته این واژه وقتی برای اشاره به مذهب و آیین به‌کار می‌رود، باید همان «دین» ترجمه شود. زیرا با آنکه در آنجا نیز به‌معنی «حساب و کتاب حاکم بر زندگی» است، ولی با همان تعبیر مأنوس‌تر است.
5. ترجمهٔ قرائت‌هایی که این آیه را «مَلِکِ یوم الدین» خوانده‌اند «پادشاه روز حساب» خواهد بود.