اگر نگران دین هستید ...
اقداماتی چون برگزاری همایش نقد تصوف اگر با اهداف علمی و بدون پیش‌داوری و جهت‌گیری خاص انجام شود بسیار مفید و مبارک است؛ ولی اگر قرار باشد با اعتبار حوزهٔ علمیهٔ شیعه شاهد عیب‌جویی و حمله به بزرگان فرهنگ، ادب و تمدن اسلامی باشیم و مجالی برای نقد واقعی، حضور دیدگاه‌های متفاوت، گفتگوی آزاد و بیان نقاط قوت و ضعف فراهم نیاید، نه‌تنها گام مثبتی برداشته نمی‌شود، بلکه حتی برگزارکنندگان نیز با نتایجی خلاف انتظارشان مواجه خواهند شد.
آن‌گونه که از اظهارات مسئولان این همایش برمی‌آید ظاهراً نگرانی از تأثیر جذابیت‌های عرفان و تصوف در انحراف جوانان و دور شدن جامعه از مسیری که آن را تنها راه حق و شرط انحصاری نجات می‌دانند، مهم‌ترین دغدغه و عامل اصلی برای پیگیری و اجرای این برنامه بوده است.
گذشته از اینکه چنین انگیزه‌ای با فعالیت‌های تبلیغی و حزبی سازگارتر است تا رخدادهای علمی، ای کاش کسانی که چنین دغدغهٔ مهمی را پیگیری می‌کنند با نگاهی به واقعیت‌ها ابتدا به این پرسش پاسخ می‌دادند که آیا اموری چون مثنوی‌خوانی و گرایش بخشی از جامعه به ادبیات عرفانی (که اغلب با پرهیز از مطالب نادرست این‌گونه منابع، بر آموزه‌های اخلاقی و معنوی قرآن و سنت تمرکز دارد) در جذب افراد به دین و معنویت مؤثرتر بوده است یا در دفع آنها؟
بله، در آثار و عقاید گروه‌ها و دوره‌های مختلف منتسب به تصوف، اشتباه‌های فراوانی وجود دارد؛ همان‌گونه که در آثار متکلمان، فقیهان، محدثان و دیگر اصناف نیز می‌‌توان خطاهای بزرگی را پیدا و برجسته کرد؛ ولی اگر موضوع، نگرانی دربارهٔ دین مردم است، باید به‌جای دامن زدن به نفرت‌ها و دور کردن دل‌ها، فکری به حال مواضع، اجبارها و فتواهایی کرد که دین را در نگاه نسل جدید در تعارض با اخلاق و حقوق انسان قرار می‌دهد و آنان را به دامن معنویت‌ها و عرفان‌هایی کاذب می‌کشاند.
#باورها #زاویه_دید
@hamidhossaini
اقداماتی چون برگزاری همایش نقد تصوف اگر با اهداف علمی و بدون پیش‌داوری و جهت‌گیری خاص انجام شود بسیار مفید و مبارک است؛ ولی اگر قرار باشد با اعتبار حوزهٔ علمیهٔ شیعه شاهد عیب‌جویی و حمله به بزرگان فرهنگ، ادب و تمدن اسلامی باشیم و مجالی برای نقد واقعی، حضور دیدگاه‌های متفاوت، گفتگوی آزاد و بیان نقاط قوت و ضعف فراهم نیاید، نه‌تنها گام مثبتی برداشته نمی‌شود، بلکه حتی برگزارکنندگان نیز با نتایجی خلاف انتظارشان مواجه خواهند شد.
آن‌گونه که از اظهارات مسئولان این همایش برمی‌آید ظاهراً نگرانی از تأثیر جذابیت‌های عرفان و تصوف در انحراف جوانان و دور شدن جامعه از مسیری که آن را تنها راه حق و شرط انحصاری نجات می‌دانند، مهم‌ترین دغدغه و عامل اصلی برای پیگیری و اجرای این برنامه بوده است.
گذشته از اینکه چنین انگیزه‌ای با فعالیت‌های تبلیغی و حزبی سازگارتر است تا رخدادهای علمی، ای کاش کسانی که چنین دغدغهٔ مهمی را پیگیری می‌کنند با نگاهی به واقعیت‌ها ابتدا به این پرسش پاسخ می‌دادند که آیا اموری چون مثنوی‌خوانی و گرایش بخشی از جامعه به ادبیات عرفانی (که اغلب با پرهیز از مطالب نادرست این‌گونه منابع، بر آموزه‌های اخلاقی و معنوی قرآن و سنت تمرکز دارد) در جذب افراد به دین و معنویت مؤثرتر بوده است یا در دفع آنها؟
بله، در آثار و عقاید گروه‌ها و دوره‌های مختلف منتسب به تصوف، اشتباه‌های فراوانی وجود دارد؛ همان‌گونه که در آثار متکلمان، فقیهان، محدثان و دیگر اصناف نیز می‌‌توان خطاهای بزرگی را پیدا و برجسته کرد؛ ولی اگر موضوع، نگرانی دربارهٔ دین مردم است، باید به‌جای دامن زدن به نفرت‌ها و دور کردن دل‌ها، فکری به حال مواضع، اجبارها و فتواهایی کرد که دین را در نگاه نسل جدید در تعارض با اخلاق و حقوق انسان قرار می‌دهد و آنان را به دامن معنویت‌ها و عرفان‌هایی کاذب می‌کشاند.
#باورها #زاویه_دید
@hamidhossaini