وقتی خبر ایجاد محدودیت برای سخنرانی و فعالیت‌ اندیشمندی چون دکتر زائری را دیدم و نگاه تخصصی و دلسوزی عمیق او را با یاوه‌گویانی بی‌سواد و برخوردار از تریبون‌ها و بودجهٔ عمومی مقایسه کردم، به‌یاد تعبیر امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) در خطبهٔ دوم نهج‌البلاغه افتادم که در توصیف شرایط جامعهٔ غرق در جهل‌ و سرگردانی می‌فرمایند:

بأَرْضٍ عَالِمُهَا مُلْجَمٌ وَ جَاهِلُهَا مُكْرَم‏.

در سرزمینی که دهان دانشمندش را بسته‌اند و نادان را گرامی داشته‌اند.

@hamidhossaini