ابتدای باران

من ِ شکسته، منِ بی‌قرار در اتوبوس
گریستم همهٔ جاده را، اتوبان را

نگاه خستهٔ من تا به آسمان برسد
کشانده است به‌دنبال خویش باران را

ولی نخواسته در بین راه سوزاندم
دل اهالی محروم چند استان را

بر آن سرم که کنار ضریح یاد کنم
ولو به‌قدر نگاهی تمام آنان را

نگاه‌های پر از حسرت کشاورزان
میان دشت تکان‌های دست چوپان را

و آن غریبه که در قهوه خانۀ سر راه...
همان که خم شد و بوسید تکۀ نان را

همان که نام تو را برد زیر لب وقتی
که روی میز غذا می‌گذاشت لیوان را

همان که گفت ببینم تو زائری؟ گفتم
خدا بخواهد... آهی کشید قلیان را

همان که گفت به آقا بگو غلط کردم
بگو ببخشد، رانندۀ بیابان را

بگو از آنچه که می‌داند او پشیمانم
خودش نشان دهد ای کاش راه جبران را

چقدر بغض، چقدر آه با خود آوردم
و التماس دعاهای مرزداران را

خلاصه این‌که به قول رفیق شاعرمان
«چقدر سخت گذشتیم مرز مهران را»

همچنان باران

نجف شروع زمین بود و ابتدای سفر
نجف به‌روی سر من گرفت قرآن را

مرا گرفت در آغوش، موکب اول
منِ دچار تحیر، منِ پریشان را

در این طریق فقط میزبان به سجده شده ست
که توتیا بکند خاک پای مهمان را

یکی گرفته پدر را به روی دوش خودش
یکی کشانده به سویت عصازنان جان را

فقط حسین به آغوش هم رسانده چنین
برادران تنی را، عراق و ایران را

چه با غرور نشاندند روی سینهٔ خود
عمودها همه تصویری از شهیدان را

قدم قدم غم تو زنده می‌کند دل را
خدا زیاد کند این غم فراوان را

چه جذبه‌ای ست در آغوش تو که این‌گونه
کشانده‌ای به تماشا جهان حیران را

زمین به‌سوی تو برخاسته است، می‌خواهد
نشان ما بدهد رستخیز انسان را

در ازدحام تو گم کرده‌ام خودم را هم
در ازدحام ندیدم عمود پایان را

تو را گرفته در آغوش خویش شش گوشه
چنان که جلد طلاکوب، متن قرآن را

از این حرم به حرم‌های دیگری راه است
اگر که باز کنی چشم غرق باران را

دوباره داغ دلم تازه شد کنار ضریح
خدا کند که بسازیم قبر پنهان را

برای حضرت زهرا ضریح می‌سازیم
و دست فرشچیان طرح می‌زند آن را

من از امام رضا کربلا طلب کردم
و اینک از تو طلب می‌کنم خراسان را

سید حمید رضا برقعی

#اربعین

@hamidhossaini