خستگی از دین
اخیراً مقاله‌ای از جناب علی زمانیان خواندم که با نگاهی آسیب‌شناسانه، پدیدهٔ رو به گسترش بی‌تفاوتی نسبت به مسائل مذهبی در جامعه و به‌ویژه در میان نسل جوان را تحلیل کرده بود. وی این شرایط را نه از سر نفرت و دشمنی، بلکه نوعی «خستگی و گریز از دین» دانسته و عوامل درماندگی و ناتوانی بخش‌هایی از مردم در همراهی با دین را برشمرده بود که خلاصهٔ آن را تقدیم می‌کنم:
۱) حضور حجیم و بسیار پررنگ تبلیغات و توصیه‌ها و نمایش دینی در همهٔ زمان‌ها و مکان‌های مرتبط و نامرتبط؛
۲) احساس ناسازگاری دین با زندگی و حضور لحظه به لحظهٔ آن در همهٔ برنامه‌ها و باقی نماندن منطقة الفراغی برای تنفس، شادی و هنر؛
۳) مواجهه با باید و نبایدهای بیش از اندازهٔ توان و حوصلهٔ افراد عادی و احساس اسارت در برابر فقه و شریعتی حداکثری که برخی احکامش را متناسب با دنیای جدید نمی‌دانند؛
۴) حجیم شدن تعالیم و مفاهیم دینی که افراد را در انبوهی از دغدغه‌ها و نگرانی‌ها فرو می‌برد و سبب گمگشتگی آنها در میان تفاسیر متفاوت و بعضاً متناقض می‌شود؛
۵) سنگینی کردن تاریخ سرشار از ابهام، دشمنی و جنگ بر دوش کسانی که نمی‌توانند نسبتی میان آن با اکنون خود برقرار کنند؛
۶) روبه‌رو شدن با قرائتی از دین که انسان را به‌رسمیت نمی‌شناسد و دین را برای انسان نمی‌داند، بلکه انسان را مستمراً درخدمت دین می‌خواهد؛
۷) مشاهدهٔ تناقض گفتار و رفتار مروجان دین و متولیانی که دنیا و قدرت را کالایی زشت و نامقبول معرفی می‌کنند اما حریصانه آن را در دست خود نگه می‌دارند؛
گذشته از جزئیات و مناقشاتی که می‌توان در برخی نکات داشت، باید از این‌گونه آسیب‌شناسی‌ها استقبال کرد و در برنامه‌های دینی و تربیتی مراقب این آسیب‌ها بود.
#اخلاق_دین
@hamidhossaini
اخیراً مقاله‌ای از جناب علی زمانیان خواندم که با نگاهی آسیب‌شناسانه، پدیدهٔ رو به گسترش بی‌تفاوتی نسبت به مسائل مذهبی در جامعه و به‌ویژه در میان نسل جوان را تحلیل کرده بود. وی این شرایط را نه از سر نفرت و دشمنی، بلکه نوعی «خستگی و گریز از دین» دانسته و عوامل درماندگی و ناتوانی بخش‌هایی از مردم در همراهی با دین را برشمرده بود که خلاصهٔ آن را تقدیم می‌کنم:
۱) حضور حجیم و بسیار پررنگ تبلیغات و توصیه‌ها و نمایش دینی در همهٔ زمان‌ها و مکان‌های مرتبط و نامرتبط؛
۲) احساس ناسازگاری دین با زندگی و حضور لحظه به لحظهٔ آن در همهٔ برنامه‌ها و باقی نماندن منطقة الفراغی برای تنفس، شادی و هنر؛
۳) مواجهه با باید و نبایدهای بیش از اندازهٔ توان و حوصلهٔ افراد عادی و احساس اسارت در برابر فقه و شریعتی حداکثری که برخی احکامش را متناسب با دنیای جدید نمی‌دانند؛
۴) حجیم شدن تعالیم و مفاهیم دینی که افراد را در انبوهی از دغدغه‌ها و نگرانی‌ها فرو می‌برد و سبب گمگشتگی آنها در میان تفاسیر متفاوت و بعضاً متناقض می‌شود؛
۵) سنگینی کردن تاریخ سرشار از ابهام، دشمنی و جنگ بر دوش کسانی که نمی‌توانند نسبتی میان آن با اکنون خود برقرار کنند؛
۶) روبه‌رو شدن با قرائتی از دین که انسان را به‌رسمیت نمی‌شناسد و دین را برای انسان نمی‌داند، بلکه انسان را مستمراً درخدمت دین می‌خواهد؛
۷) مشاهدهٔ تناقض گفتار و رفتار مروجان دین و متولیانی که دنیا و قدرت را کالایی زشت و نامقبول معرفی می‌کنند اما حریصانه آن را در دست خود نگه می‌دارند؛
گذشته از جزئیات و مناقشاتی که می‌توان در برخی نکات داشت، باید از این‌گونه آسیب‌شناسی‌ها استقبال کرد و در برنامه‌های دینی و تربیتی مراقب این آسیب‌ها بود.
#اخلاق_دین
@hamidhossaini