غلط‌های املایی قرآن یا ناآگاهی از رسم‌الخط؟!
اخیراً برخی افراد، مقالات و مطالبی را درباره غلط‌های املایی قرآن‌های با رسم‌الخط عثمان طه مطرح و منتشر کرده‌اند که ناشی از بی‌اطلاعی آنان از رسم‌الخط قرآن است.
به بخشی از کلام مرحوم علامه شعرانی در کتاب راه سعادت که به موضوع رسم‌الخط قرآن مربوط است توجه کنید:
««تاء» در آخر کلمه به‌صورت «هاء» نوشته می‌شود؛ مانند: «سُنَّة» و «رحمة»، اما در قرآن‌های عهد صحابه چند «تاء» [را] کشیده نوشته بودند، آن را تغییر ندادند؛ مثل کلمة «رحمت» به «تاء» کشیده در سورة بقره [آیة ۲۱۸] و اعراف [آیة ۵۶] و هود [آیة ۷۳] و مریم [آیة ۲] و روم [آیة ۵۰] و زخرف [آیة ۳۲] و نیز «نعمت» در بقره [آیة ۲۱۳] و آل عمران [آیة ۱۰۳] و مائده [آیة ۱۱] و ابراهیم [آیة ۲۸ و ۴۳] و نحل [آیة ۸۳ و ۱۱۴] و لقمان [آیة ۳۱] و فاطر [آیة ۳] و طور [آیة ۲۹]؛ و «سنت» در انفال [آیة ۳۸] و فاطر [آیة ۴۳] و غافر [آیة ۸۵]؛ و در سایر جاها به «هاء» مدوّر نوشتند ... . و نیز «کلمت ربک الحسنی» [اعراف ۱۳۷ و نیز «کلمت ربک» یونس ۹۶] و «فنجعل لعنت الله» [آل عمران ۶۱] و «الخامسة ان لعنت الله» [نور ۷]؛ و «ان شجرت الزقوم» [دخان ۴۳] و «قرت عین» [قصص ۹] و «جنت نعیم» [واقعه ۸۹] و «بقیت الله» [هود ۸۶] و «اِمراَت» ـ هر جا با زوج استعمال شود ـ مانند «امرأت فرعون» [تحریم ۱۱] و «معصیت» در «قد سمع [یعنی سورة مجادله]» [آیة ۸ و ۹] همه را به «تاء کشیده» نوشتند و ...
و بسیار جای تأسف است که در قرآن‌های طبع ایران از جهل و مسامحه، مراعات این نکات را نمی‌نمایند و مسلمانان ممالک دیگر آن را حمل بر عمد و عناد می‌کنند؛ نعوذ بالله.»
راه سعادت، شعرانی، ص ۲۷ و ۲۸.
#نکته_قرآنی
@hamidhossaini
اخیراً برخی افراد، مقالات و مطالبی را درباره غلط‌های املایی قرآن‌های با رسم‌الخط عثمان طه مطرح و منتشر کرده‌اند که ناشی از بی‌اطلاعی آنان از رسم‌الخط قرآن است.
به بخشی از کلام مرحوم علامه شعرانی در کتاب راه سعادت که به موضوع رسم‌الخط قرآن مربوط است توجه کنید:
««تاء» در آخر کلمه به‌صورت «هاء» نوشته می‌شود؛ مانند: «سُنَّة» و «رحمة»، اما در قرآن‌های عهد صحابه چند «تاء» [را] کشیده نوشته بودند، آن را تغییر ندادند؛ مثل کلمة «رحمت» به «تاء» کشیده در سورة بقره [آیة ۲۱۸] و اعراف [آیة ۵۶] و هود [آیة ۷۳] و مریم [آیة ۲] و روم [آیة ۵۰] و زخرف [آیة ۳۲] و نیز «نعمت» در بقره [آیة ۲۱۳] و آل عمران [آیة ۱۰۳] و مائده [آیة ۱۱] و ابراهیم [آیة ۲۸ و ۴۳] و نحل [آیة ۸۳ و ۱۱۴] و لقمان [آیة ۳۱] و فاطر [آیة ۳] و طور [آیة ۲۹]؛ و «سنت» در انفال [آیة ۳۸] و فاطر [آیة ۴۳] و غافر [آیة ۸۵]؛ و در سایر جاها به «هاء» مدوّر نوشتند ... . و نیز «کلمت ربک الحسنی» [اعراف ۱۳۷ و نیز «کلمت ربک» یونس ۹۶] و «فنجعل لعنت الله» [آل عمران ۶۱] و «الخامسة ان لعنت الله» [نور ۷]؛ و «ان شجرت الزقوم» [دخان ۴۳] و «قرت عین» [قصص ۹] و «جنت نعیم» [واقعه ۸۹] و «بقیت الله» [هود ۸۶] و «اِمراَت» ـ هر جا با زوج استعمال شود ـ مانند «امرأت فرعون» [تحریم ۱۱] و «معصیت» در «قد سمع [یعنی سورة مجادله]» [آیة ۸ و ۹] همه را به «تاء کشیده» نوشتند و ...
و بسیار جای تأسف است که در قرآن‌های طبع ایران از جهل و مسامحه، مراعات این نکات را نمی‌نمایند و مسلمانان ممالک دیگر آن را حمل بر عمد و عناد می‌کنند؛ نعوذ بالله.»
راه سعادت، شعرانی، ص ۲۷ و ۲۸.
#نکته_قرآنی
@hamidhossaini