نه به خدای رخنه‌پوش

شواهد نشان می‌دهد ترس و جهل از جمله انگیزه‌های مؤثر بر باور گذشتگان به امور ماورائی بوده است. زیرا بی‌اطلاعی از عوامل طبیعیِ حوادث، بسیاری را بر آن می‌داشته که خدا یا خدایانی را به‌عنوان منشأ و پناهگاه این پدیده‌ها در نظر بگیرند.
اما با روشن شدن نقش فرایندهای مادی به‌تدریج از قلمرو فرمانروایی مباحث الهیاتی کاسته شده و قدرت‌نمایی علم افزایش یافته است؛ تا جایی که امروزه بخش قابل توجهی از نسل جدید، کنار گذاشتن باورهای ماورائی را نشانه رشد فکر و دانایی می‌دانند.
اما باید مراقب بود مخالفت با اندیشه‌ای نادرست ما را در دام خطایی دیگر گرفتار نکند. آری خدای رخنه‌پوشی که فقط حفره‌های دانش را رفو می‌کند، خدایی موهوم است و باید دور افکنده شدنش را به فال نیک گرفت؛ اما حقیقتی که با دلایل منطقی به وجودش پی بردیم، چنین خدایی نیست.
خدایی که او را به‌عنوان تکیه‌گاه هستی و نه موجودی در کنار دیگر عوامل تأثیرگذار شناختیم، خالق علل پیدا و پنهان جهان است؛ لذا آشکار شدن رازهای طبیعت، نه‌تنها عرصه را بر او تنگ نمی‌کند، بلکه گوشه‌هایی از عظمت و علم بی‌پایانش را نمایان می‌سازد.

#اسلام_چرا_چگونه ۱۱