یادداشت‌ها#۲۵۷۰

۲٫۴ هزار بازدید حدیث
اول همسایه، سپس خانه

امام حسن مجتبی (علیه‌السلام):

رَأَيتُ اُمّي فاطِمَةَ عليهاالسلام قامَت في مِحرابِها لَيلَةَ جُمعَتِها فَلَم‌تَزَل راكِعَةً ساجِدَةً حَتَّى اتَّضَحَ عَمودُ الصُّبحِ وسَمِعتُها تَدعو لِلمُؤمِنينَ والمُؤمِناتِ وتُسَمّيهِم وتُكثِرُ الدُّعاءَ لَهُم ولا تَدعو لِنَفسِها بِشَيءٍ، فَقُلتُ لَها: يا اُمّاه لِمَ لاتَدعينَ لِنَفسِكِ كَما تَدعينَ لِغَيرِكِ؟ فَقالَت: يا بُنَيَّ، الجارَ ثُمَّ الدّارَ.

علل‌الشرایع، ج۱، ص۱۸۱

مادرم فاطمه - که درود بر او باد - را ديدم كه تمام شب جمعه‌اش را در محرابش به عبادت ايستاده بود. او همچنان در حال ركوع و سجده بود تا روشنى بامداد بر آمد و شنيدم كه برای مردان و زنان مؤمن دعا مى‌كرد و آنها را نام مى‌بُرد و بسیار دعایشان مى‌كرد، ولی براى خودش دعايى نكرد. به ايشان گفتم: مادر، چرا همان‌گونه كه براى ديگران دعا مى‌كنى براى خودت دعا نمى‌كنى؟ فرمود: «فرزندم، اول همسايه، سپس خانه.»

#حدیث

@hamidhossaini
مشاهده در Telegram

امتحان کنید

راهنما

  • نوشتن اعراب لازم نیست: «الرحمن» واژهٔ «ٱلرَّحْمَٰنِ» را پیدا می‌کند.
  • ی و ک عربی و فارسی و نیم‌فاصله یکسان در نظر گرفته می‌شوند.
  • برای عبارت دقیق، آن را در گیومه بگذارید.
  • برای رفتن به یک آیه بنویسید ۲:۲۵۵ یا «بقره ۲۵۵».