امانت دارِ امام ع باش،
نه اسیرِ رسوم !
محمّد حسین کریمی پور
اقامه عزای عاشورا، تکریم روح بلند امام شهید علیه السلام و اشاعه پیام او برای شیعیان وظیفه ای روحانی است. این روحِ عزای عاشوراست و مراسم و‌عادات جسدند. لذا رسم عزا، از زمانی به زمان دیگر و از ناحیه ای به ناحیه دیگر، منطبق با ذائقه و عادات اقوام شیعی گونه گون است. شیعه در هر حالی، از تعظیم آن شمس طالع و‌آن اقمار نورانی نمی کاهد. اما عمل شیعه علوی مسئولانه است و تجسد خارجی باور او منطبق با شرایط زمان و اقتضای محیط است. شیعه علی ع فرزند زمان خویش است. شیعه باید بر سلامت و‌جان مردمان حریص و بر حق الناس امین باشد، همانگونه که احمد مختار ص و‌آل ع بودند.
اگر درین سال کرونایی، تصمیم به اجرای مراسم عمومی داری، باید نگران مسئولیت اخلاقی خود در احتمال اشاعه بیماری باشی. بدان که اختیار فرد شرکت کننده، نافی مسئولیتِ انسانیِ برگزار کننده نخواهد بود! بدتر آنکه تداوم زنجیره سرایت، می تواند موجب آسیب به دیگرانی شود که حتی به مجلس شما پای ننهاده اند. یک پنجم افرادی که آلوده شوند، محتاج درمان جدی خواهند شد. ۵٪ آنها تجربه دردناک نارسایی تنفسی و‌احتمالا ضایعات ماندگار ریوی را در پیش دارند. متاسفانه برخی ممکنست جان ببازند. نکند خدای نخواسته، سهمی در محروم سازی طفلی از سایه مادر داشته باشی!
هر نوع تجمعی ریسک انتقالِ آلودگی را بالا می برد. اگر محیط سربسته و جمعیت فشرده و مدت همنشینی طولانی باشد، ریسک خیلی زیاد می شود. اگر افراد با هم سخن گویند ریسک باز بیشتر و اگر کار به فریاد و شور جمعی و در هم پیچیدن برسد، حد نهایت خطرست. فرهنگ ما گزینه هایی مناسب برای اقامه عزا و تکریم ایام، بدون ایجاد خطر اشاعه بیماری دارد. باید آنها را یافته و امسال بدانها بپردازیم تا ضمن تکریم عاشورای حسین ع ، از جان انسان ها مراقبت کرده باشیم. تفکر، قرائت قرآن، مطالعه مذهبی، استماع وعظ فاخر ، عزاداری خانگی، خواندن زیارات و‌مقاتل، سیاه پوش کردن اماکن ، پوشیدن لباس عزا، رسیدگی به محرومان، کمک‌مالی به امور عام المنفعه، توزیع غذای گرم بهداشتی بین فقرا و بسط رأفت و عطوفت ازین دست است. طیف وسیعی از مراسم و مجامع موثر مجازی هم قابل طراحی و اجراست.
اگر با منطق فدوی همراه نیستید و اصرار دارید مجلس عمومی برگزار کنید، لااقل یک‌امسال، نکات ذیل را رعایت کنید:
۱- مراسم در فضای باز ، بصورت ایستاده و بدون کندن کفش و‌نشستن برگزار شود.
۲-افراد بفاصله ۱/۵ متر از اشخاص کنار، جلو و عقب روی نقاط ثابت و‌بدون حرکت بایستند.
۳-با جدیت کنترل کنید در تمام طول مراسم همه ماسک بزنند. از شرکت کنندگان، درخواست همصدایی و‌تحرک بدنی نکنید.
۴- مدت مراسم‌کمتر از ۱۵ دقیقه باشد. روضه ای و اشکی و عرض ارادتی!
۵- جایی را انتخاب کنید که ورود و‌خروج بدان، محدود به ورودی های خاص نباشد. هر نوع تجمع فشرده در کفش کن و ورودی خطرناک است.
شدنی نیست؟ بله، بس دشوارست. نمی شود روی همکاری جماعت حساب کرد؟ موافقم. برای همین است که می گویم خطر اشاعه در مجامع، جدی است. اتخاذ این اقدامات، حتی اگر همه همراهی کنند، از خطر می کاهد اما آنرا از بین نمی برد. معصوم ع بما شیعیان امر فرموده که زینت آل الله باشیم نه مایه خجالت آن ذوات مقدس علیهم السلام. بگمانتان آن شیعه ای که مستحبی را اقامه می کند ولو سبب تضییع واجبی قطعی شود، می تواند خود را مایه فخر آن عقول رحمانی بداند؟
حفظ جان و سلامت مردمان به یقین واجب عینی است. و‌لی اقامه بند به بندِ رسوماتِ طائفه، برخی از سر استحسان و برخی در مظان استحباب است. مواظب امانت سیدالشهداء ع باشید. مردمان، امانات امامند، علیه آلاف التحیة والسلام.
https://t.me/M_H_Karimipour
نه اسیرِ رسوم !
محمّد حسین کریمی پور
اقامه عزای عاشورا، تکریم روح بلند امام شهید علیه السلام و اشاعه پیام او برای شیعیان وظیفه ای روحانی است. این روحِ عزای عاشوراست و مراسم و‌عادات جسدند. لذا رسم عزا، از زمانی به زمان دیگر و از ناحیه ای به ناحیه دیگر، منطبق با ذائقه و عادات اقوام شیعی گونه گون است. شیعه در هر حالی، از تعظیم آن شمس طالع و‌آن اقمار نورانی نمی کاهد. اما عمل شیعه علوی مسئولانه است و تجسد خارجی باور او منطبق با شرایط زمان و اقتضای محیط است. شیعه علی ع فرزند زمان خویش است. شیعه باید بر سلامت و‌جان مردمان حریص و بر حق الناس امین باشد، همانگونه که احمد مختار ص و‌آل ع بودند.
اگر درین سال کرونایی، تصمیم به اجرای مراسم عمومی داری، باید نگران مسئولیت اخلاقی خود در احتمال اشاعه بیماری باشی. بدان که اختیار فرد شرکت کننده، نافی مسئولیتِ انسانیِ برگزار کننده نخواهد بود! بدتر آنکه تداوم زنجیره سرایت، می تواند موجب آسیب به دیگرانی شود که حتی به مجلس شما پای ننهاده اند. یک پنجم افرادی که آلوده شوند، محتاج درمان جدی خواهند شد. ۵٪ آنها تجربه دردناک نارسایی تنفسی و‌احتمالا ضایعات ماندگار ریوی را در پیش دارند. متاسفانه برخی ممکنست جان ببازند. نکند خدای نخواسته، سهمی در محروم سازی طفلی از سایه مادر داشته باشی!
هر نوع تجمعی ریسک انتقالِ آلودگی را بالا می برد. اگر محیط سربسته و جمعیت فشرده و مدت همنشینی طولانی باشد، ریسک خیلی زیاد می شود. اگر افراد با هم سخن گویند ریسک باز بیشتر و اگر کار به فریاد و شور جمعی و در هم پیچیدن برسد، حد نهایت خطرست. فرهنگ ما گزینه هایی مناسب برای اقامه عزا و تکریم ایام، بدون ایجاد خطر اشاعه بیماری دارد. باید آنها را یافته و امسال بدانها بپردازیم تا ضمن تکریم عاشورای حسین ع ، از جان انسان ها مراقبت کرده باشیم. تفکر، قرائت قرآن، مطالعه مذهبی، استماع وعظ فاخر ، عزاداری خانگی، خواندن زیارات و‌مقاتل، سیاه پوش کردن اماکن ، پوشیدن لباس عزا، رسیدگی به محرومان، کمک‌مالی به امور عام المنفعه، توزیع غذای گرم بهداشتی بین فقرا و بسط رأفت و عطوفت ازین دست است. طیف وسیعی از مراسم و مجامع موثر مجازی هم قابل طراحی و اجراست.
اگر با منطق فدوی همراه نیستید و اصرار دارید مجلس عمومی برگزار کنید، لااقل یک‌امسال، نکات ذیل را رعایت کنید:
۱- مراسم در فضای باز ، بصورت ایستاده و بدون کندن کفش و‌نشستن برگزار شود.
۲-افراد بفاصله ۱/۵ متر از اشخاص کنار، جلو و عقب روی نقاط ثابت و‌بدون حرکت بایستند.
۳-با جدیت کنترل کنید در تمام طول مراسم همه ماسک بزنند. از شرکت کنندگان، درخواست همصدایی و‌تحرک بدنی نکنید.
۴- مدت مراسم‌کمتر از ۱۵ دقیقه باشد. روضه ای و اشکی و عرض ارادتی!
۵- جایی را انتخاب کنید که ورود و‌خروج بدان، محدود به ورودی های خاص نباشد. هر نوع تجمع فشرده در کفش کن و ورودی خطرناک است.
شدنی نیست؟ بله، بس دشوارست. نمی شود روی همکاری جماعت حساب کرد؟ موافقم. برای همین است که می گویم خطر اشاعه در مجامع، جدی است. اتخاذ این اقدامات، حتی اگر همه همراهی کنند، از خطر می کاهد اما آنرا از بین نمی برد. معصوم ع بما شیعیان امر فرموده که زینت آل الله باشیم نه مایه خجالت آن ذوات مقدس علیهم السلام. بگمانتان آن شیعه ای که مستحبی را اقامه می کند ولو سبب تضییع واجبی قطعی شود، می تواند خود را مایه فخر آن عقول رحمانی بداند؟
حفظ جان و سلامت مردمان به یقین واجب عینی است. و‌لی اقامه بند به بندِ رسوماتِ طائفه، برخی از سر استحسان و برخی در مظان استحباب است. مواظب امانت سیدالشهداء ع باشید. مردمان، امانات امامند، علیه آلاف التحیة والسلام.
https://t.me/M_H_Karimipour