روحانیت امریکایی به کجا می‌رود؟
«اعتماد ایالات متحده به دین سازمان‌یافته پایین باقی ماند» عنوان گزارشی به قلم جاستین مک کارتی است که هفته پیش (۸ جولای ۲۰۱۹) در وبسایت موسسه گالوپ منتشر شد. بر اساس داده‌های منتشر شده در سال ۲۰۱۹، نهادهایی که بیشتر از سایر نهادها اعتماد امریکایی‌ها را جلب کرده‌اند نهادهای نظامی و انتظامی و کسب‌و‌کارهای کوچک بوده‌اند.
این گزارش حاکی است: با وجود آن که اواخر دهه ۱۹۷۰ حدود ۶۵٪ افراد به کلیسا (نهاد مذهب) و دین سازمان‌یافته اعتماد بالا یا خیلی بالایی داشتند، تا سال ۲۰۱۹ این اعتماد تحلیل رفته است و در این سال تنها ۳۶٪ افراد اعتماد بالا یا کاملا بالایی به کلیسا و دین سازمان‌یافته داشتند.
دکتر فرانک نیوپورت، تحلیلگر ارشد گالوپ، دیروز (۱۶ جولای ۲۰۱۹) در گزارشی با عنوان «چرا امریکایی‌ها اعتماد به دین سازمان‌یافته را از دست داده اند» علت این تغییرات در اعتماد به کلیسا و دین سازمان‌یافته را رسوایی‌های اخلاقیِ متولیان دین و روابط آن‌ها با سیاسیون و حمایت از سیاستمداران راست‌گرا عنوان کرده است. همچنین به گفته او بعضی گمانه‌زنی های دیگر نیز می‌توان داشت از جمله این که:
داده‌های ۲۰۱۰ ـ ۲۰۱۸ گالوپ نشان می‌دهد افراد متاهل و بچه‌دار بیشتر به دین سازمان یافته اعتماد دارند. این در حالی است که این روزها نسل هزاره ازدواج خود را به تاخیر می‌اندازد و کمتر متاهل است. (نسل هزاره به متولدان دهه های ۱۹۸۰ ـ ۱۹۹۰ گفته می‌شود. تقریباً معادل دهه شصتی‌های ما)
نیوپورت در تبیین این داده‌ها اضافه می‌کند آن‌چه امریکایی‌ها در سال‌های اخیر درباره رهبران مذهبی می‌شنوند بیشتر بر شکست‌های اخلاقی و درگیری‌شان در سیاست متمرکز است تا بر فضایل شخصی مثبت و فعالیت‌های مذهبی‌شان. شگفت‌آور نیست که امروزه در نظر امریکایی‌ها صداقت و پایبندی اخلاقی روحانیت تا سطح کنونی افت کند.
این تحلیلگر در انتها با یادآوری نتیجه‌ای که در مورد داده‌های فضای کسب و کار در امریکا گرفته است، خاطرنشان می‌کند که اکنون می‌توان ادعا کرد مردم متولیان دین را رها می‌کنند، اما نه لزوماً خود دین را. بدین ترتیب جامعه امریکا لزوماً با ترک دین مواجه نیست، بلکه با تحول سبک‌های دینداری و معنویت‌گرایی روبه‌رو است. دینداری و معنویت‌گرایی‌هایی که کمتر متکی به دین سازمان‌یافته و الزامات و چارچوب‌های آن است و کمتر به متولیان رسمی دین اعتماد دارد.
گزیده‌ای از نوشتهٔ ندا رضوی‌زاده در کانال «نیم‌نگاه جامعه‌شناختی»
@hamidhossaini
«اعتماد ایالات متحده به دین سازمان‌یافته پایین باقی ماند» عنوان گزارشی به قلم جاستین مک کارتی است که هفته پیش (۸ جولای ۲۰۱۹) در وبسایت موسسه گالوپ منتشر شد. بر اساس داده‌های منتشر شده در سال ۲۰۱۹، نهادهایی که بیشتر از سایر نهادها اعتماد امریکایی‌ها را جلب کرده‌اند نهادهای نظامی و انتظامی و کسب‌و‌کارهای کوچک بوده‌اند.
این گزارش حاکی است: با وجود آن که اواخر دهه ۱۹۷۰ حدود ۶۵٪ افراد به کلیسا (نهاد مذهب) و دین سازمان‌یافته اعتماد بالا یا خیلی بالایی داشتند، تا سال ۲۰۱۹ این اعتماد تحلیل رفته است و در این سال تنها ۳۶٪ افراد اعتماد بالا یا کاملا بالایی به کلیسا و دین سازمان‌یافته داشتند.
دکتر فرانک نیوپورت، تحلیلگر ارشد گالوپ، دیروز (۱۶ جولای ۲۰۱۹) در گزارشی با عنوان «چرا امریکایی‌ها اعتماد به دین سازمان‌یافته را از دست داده اند» علت این تغییرات در اعتماد به کلیسا و دین سازمان‌یافته را رسوایی‌های اخلاقیِ متولیان دین و روابط آن‌ها با سیاسیون و حمایت از سیاستمداران راست‌گرا عنوان کرده است. همچنین به گفته او بعضی گمانه‌زنی های دیگر نیز می‌توان داشت از جمله این که:
داده‌های ۲۰۱۰ ـ ۲۰۱۸ گالوپ نشان می‌دهد افراد متاهل و بچه‌دار بیشتر به دین سازمان یافته اعتماد دارند. این در حالی است که این روزها نسل هزاره ازدواج خود را به تاخیر می‌اندازد و کمتر متاهل است. (نسل هزاره به متولدان دهه های ۱۹۸۰ ـ ۱۹۹۰ گفته می‌شود. تقریباً معادل دهه شصتی‌های ما)
نیوپورت در تبیین این داده‌ها اضافه می‌کند آن‌چه امریکایی‌ها در سال‌های اخیر درباره رهبران مذهبی می‌شنوند بیشتر بر شکست‌های اخلاقی و درگیری‌شان در سیاست متمرکز است تا بر فضایل شخصی مثبت و فعالیت‌های مذهبی‌شان. شگفت‌آور نیست که امروزه در نظر امریکایی‌ها صداقت و پایبندی اخلاقی روحانیت تا سطح کنونی افت کند.
این تحلیلگر در انتها با یادآوری نتیجه‌ای که در مورد داده‌های فضای کسب و کار در امریکا گرفته است، خاطرنشان می‌کند که اکنون می‌توان ادعا کرد مردم متولیان دین را رها می‌کنند، اما نه لزوماً خود دین را. بدین ترتیب جامعه امریکا لزوماً با ترک دین مواجه نیست، بلکه با تحول سبک‌های دینداری و معنویت‌گرایی روبه‌رو است. دینداری و معنویت‌گرایی‌هایی که کمتر متکی به دین سازمان‌یافته و الزامات و چارچوب‌های آن است و کمتر به متولیان رسمی دین اعتماد دارد.
گزیده‌ای از نوشتهٔ ندا رضوی‌زاده در کانال «نیم‌نگاه جامعه‌شناختی»
@hamidhossaini