بسم الله الرحمن الرحیم
دهه های عزاداری ؛ دین یا سلیقه؟
۱.دین نیازمند استناد است و هر سخن و رفتاری در صورتی دینی است که به قرآن و سنت مستند باشد.مواردی که برخاسته از قرآن و سنت نباشد را نمیتوان دینی خواند.
۲.استناد به قرآن و سنت نیازمند اعتبار سنجی است. وجود روایت در منابع حدیثی کهن،مقبول بودن حدیث نزد محدثان نخستین، جایگاه کتاب نزد عالمان، مورد اطمینان بودن راوی از مواردی است که اعتبار حدیث را نشان میدهد. مثلا کتاب الکافی در زمره بالاترین منابع مورد اعتماد شیعه است.
۳.بنابر آنچه در متون کهن آمده است دهه اول محرم بنابر روایات اهل بیت علیهم السلام دهه عزاداری بوده است و جزییات آن مانند چگونگی عزاداری کردن ، شیوه تعزیت گویی، مرثیه سرایی ، برپایی عزا در منازل همگی در روایات آمده است.در قرن چهارم دولت آل بویه روز عاشورا را به عنوان روز حزن مشخص کرد.
۴.عزاداری دهه اول تا ۷۰۰ سال پس از هجرت ادامه داشته است به گونه ای که سید ابن طاووس در پاسخ به کسانی که میگویند چرا شما از اول محرم تا دهم عزاداری میکنید، نوشته است: دهه اول اندوه برای حادثه ای است که بر اهل بیت وارد میاید و چون کشته شدند به سعادت شهادت شادمان شدند و سزاوار است که پس از شهادت به خاطر دست یافتن آنان به سعادت در شادمانی آنان شریک بود( اقبال ج ۲ ص ۵۸۴).بنابر این تا قرن هفتم فقط یک دهه عزاداری بوده است.
۵.مرحوم مجلسی در بحار الانوار روز ۲۱ محرم را روز عروسی حضرت زهرا و علی علیهما السلام دانسته است و روزه شکرگزاری در آن روز را مستحب شمرده است.بحار ج ۴۳ ص ۹۲.
۶.در دربار صفویه روزهای عاشورا کتاب روضه الشهدا را میخواندند و عزاداری دهه اول محرم گزارش شده است.
عزاداری برای سایر معصومین تنها در مقطعی خاص مانند چند سال برای امام باقر علیه السلام در منا انجام شده است و حتی امیر مومنان علیه السلام در روزگار خلافت خود برای رسول خدا مراسم عزاداری برپا نکرد.متونی که گاه بر اساس آن عزاداری تا نهم ربیع را سفارش میکند به شدت محل تردید است. زیرا اولا مرحوم مجلسی آن متن را به نقل از کتاب زوائد الفوائد آورده است که برای فرزند سید ابن طاووس است و آن کتاب امروز در دسترس نیست و ثانیا از راویانی نام میبرد که برای فرقه نصیریه هستند و شنیع ترین محرمات را حلال میدانند. متن دیگر ی نیز وجود دارد که از ثبیت دلائل النبوه منسوب به قاضی عبدالجبار معتزلی است که باز در انتساب کتاب به نویسنده تردید است و از سویی در این کتاب در باره زمان شهادت حضرت محسن چیزی نوشته نشده است.
به نظر میرسد عزاداری محرم و صفر از زمان ناصرالدین شاه قاجار درست شد.دهه سازی های دیگر مانند ایام فاطمیه و محسنیه و صادقیه قدمتی کمتر از ۷۰ سال دارد.البته محزون بودن برای ایام شهادت اهل بیت علیهم السلام با برپایی عزاداری متفاوت است
. @noktehayekorani
دهه های عزاداری ؛ دین یا سلیقه؟
۱.دین نیازمند استناد است و هر سخن و رفتاری در صورتی دینی است که به قرآن و سنت مستند باشد.مواردی که برخاسته از قرآن و سنت نباشد را نمیتوان دینی خواند.
۲.استناد به قرآن و سنت نیازمند اعتبار سنجی است. وجود روایت در منابع حدیثی کهن،مقبول بودن حدیث نزد محدثان نخستین، جایگاه کتاب نزد عالمان، مورد اطمینان بودن راوی از مواردی است که اعتبار حدیث را نشان میدهد. مثلا کتاب الکافی در زمره بالاترین منابع مورد اعتماد شیعه است.
۳.بنابر آنچه در متون کهن آمده است دهه اول محرم بنابر روایات اهل بیت علیهم السلام دهه عزاداری بوده است و جزییات آن مانند چگونگی عزاداری کردن ، شیوه تعزیت گویی، مرثیه سرایی ، برپایی عزا در منازل همگی در روایات آمده است.در قرن چهارم دولت آل بویه روز عاشورا را به عنوان روز حزن مشخص کرد.
۴.عزاداری دهه اول تا ۷۰۰ سال پس از هجرت ادامه داشته است به گونه ای که سید ابن طاووس در پاسخ به کسانی که میگویند چرا شما از اول محرم تا دهم عزاداری میکنید، نوشته است: دهه اول اندوه برای حادثه ای است که بر اهل بیت وارد میاید و چون کشته شدند به سعادت شهادت شادمان شدند و سزاوار است که پس از شهادت به خاطر دست یافتن آنان به سعادت در شادمانی آنان شریک بود( اقبال ج ۲ ص ۵۸۴).بنابر این تا قرن هفتم فقط یک دهه عزاداری بوده است.
۵.مرحوم مجلسی در بحار الانوار روز ۲۱ محرم را روز عروسی حضرت زهرا و علی علیهما السلام دانسته است و روزه شکرگزاری در آن روز را مستحب شمرده است.بحار ج ۴۳ ص ۹۲.
۶.در دربار صفویه روزهای عاشورا کتاب روضه الشهدا را میخواندند و عزاداری دهه اول محرم گزارش شده است.
عزاداری برای سایر معصومین تنها در مقطعی خاص مانند چند سال برای امام باقر علیه السلام در منا انجام شده است و حتی امیر مومنان علیه السلام در روزگار خلافت خود برای رسول خدا مراسم عزاداری برپا نکرد.متونی که گاه بر اساس آن عزاداری تا نهم ربیع را سفارش میکند به شدت محل تردید است. زیرا اولا مرحوم مجلسی آن متن را به نقل از کتاب زوائد الفوائد آورده است که برای فرزند سید ابن طاووس است و آن کتاب امروز در دسترس نیست و ثانیا از راویانی نام میبرد که برای فرقه نصیریه هستند و شنیع ترین محرمات را حلال میدانند. متن دیگر ی نیز وجود دارد که از ثبیت دلائل النبوه منسوب به قاضی عبدالجبار معتزلی است که باز در انتساب کتاب به نویسنده تردید است و از سویی در این کتاب در باره زمان شهادت حضرت محسن چیزی نوشته نشده است.
به نظر میرسد عزاداری محرم و صفر از زمان ناصرالدین شاه قاجار درست شد.دهه سازی های دیگر مانند ایام فاطمیه و محسنیه و صادقیه قدمتی کمتر از ۷۰ سال دارد.البته محزون بودن برای ایام شهادت اهل بیت علیهم السلام با برپایی عزاداری متفاوت است
. @noktehayekorani